Топганимиз тўйга буюриши шарт эмас

Тўй - икки ёшнинг янги ҳаётга қўйган қадами, оила пойдеворининг бошланиши. Аммо бугун “Одамлар нима дейди?”, “Фалончидан кам бўлиб қолмайлик”, “Ҳамма устимиздан кулади”, деб асл мақсаддан чекиниб, ортиқча харажат ва дабдабага муккамиздан кетяпмиз.

Кимдир битта тўй учун бор-будини сарфлайди, бошқа биров қарзга ботади. Бундан кимга наф? Нега ёшларнинг орзу-ҳаваси билан қизиқишмайди?

Тўйда шунчалик кўп харажат қиламизки, бу пулга ўша икки ёшга уй-жой, таълим, касб-ҳунар, кичикроқ бизнес очиш имконини яратиш мумкин.

Нега ёшларнинг келажаги учун фойдали нарсалар қилиш ўрнига, бир кунлик дабдаба ортидан йиллаб қора терга ботишни танлаймиз? Айниқса, чекка ҳудудларда ҳали вояга етмаган, билим олмаган, мустақил фикри шаклланмаган қизларни эрта унаштириш ҳолатлари учрамоқда. Қиз бола “келин” бўлишдан олдин аввало, улғайиши, ўз йўлини топиб ҳаётнинг маъносини англаши керак эмасми?

Тўй - пул, дабдаба ёки қимматбаҳо нарсалар билан эмас, мақсад ва орзу-ҳавас билан чиройли. Ота-оналар, айниқса, ёши катталар, бошқаларнинг фикрига қараб эмас, фарзандининг келажагини ўйлаб ҳаракат қилиши керак. Исрофгарчиликни тўхтатиш гап билан эмас, унга амал қилиш билан бўлади. Биз, ёшларга катта тўй эмас, катта имконият керак.

Топганимиз тўйга буюриши шарт эмас, балки икки соатлик дабдабага сарфланаётган маблағни фарзандингизнинг келажагига йўналтириш, замонавий билим ва касб-ҳунарга эга бўлиш, чет тилларини ўрганиш, оилавий шароитни яхшилашга сарфлаш мумкин-ку?!

Маржона КУНУЗОҚОВА.